चिरनेरचा सवतकडा
काही ट्रेक हे फक्त डोंगर चढण्यापुरते नसतात.ते स्वतःला थोडंसं नव्याने ओळखण्याचे प्रवास असतात.
चिरनेरच्या अक्कादेवी जंगलातून सुरू झालेली ही वाट सुरुवातीला साधी वाटली खरी, पण पुढे पुढे निसर्गाने त्याचं खरं रूप दाखवायला सुरुवात केली. ओले दगड, घसरडी नाळ आणि दाट झाडीमधून काढावी लागणारी वाट. मध्येच एखाद्या दगडावर पाय घसरला, कुणी धडपडलं, तर कुणाच्या कपड्यांवर चिखल उडाला. पण ट्रेकमधल्या अशा छोट्या धडपडीच पुढे आठवणी बनतात.
या वाटेची खास गोष्ट म्हणजे इथे प्रत्येक पाऊल जपून टाकावं लागतं. शहरातल्या सरळ रस्त्यांची सवय असलेल्या पायांना इथं निसर्गाचा स्वभाव समजतो. कुठे आधारासाठी झाडाची फांदी पकडावी लागते, तर कुठे दगडावर बसून श्वास सावरावा लागतो.
आणि मग अचानक धुक्याच्या पडद्याआडून समोर येतो तो सवतकडा. वर पोहोचल्यानंतरचा तो क्षण म्हणजे सगळी दमछाक विसरवणारा असतो. अंगावर थंड वारा, खाली हिरवी दरी आणि मित्रांच्या चेहऱ्यावर दिसणारा समाधानाचा आनंद. त्या कड्यावर बसून केलेलं वनभोजन म्हणजे फक्त जेवण नव्हतं. ती भूकही वेगळी होती आणि त्या जेवणाची चवही. पावसाच्या वातावरणात, निसर्गाच्या साक्षीने खाल्लेला साधा घाससुद्धा मेजवानीसारखा वाटत होता.
परतीचा प्रवास मात्र थोडा वेगळाच ठरला.
जंगलातल्या वाटा सारख्याच दिसू लागल्या. काही क्षणांसाठी वाट चुकल्यासारखं वाटलं. मोबाईल नेटवर्क नव्हतं, आवाज फक्त पक्ष्यांचा आणि पाण्याचा. पण अशा वेळी जंगल स्वतःच दिशा दाखवतं म्हणतात, ते खरं वाटलं. जनावरांच्या पाऊलखुणा दिसायला लागल्या आणि त्याच वाटेचा आधार घेत पुढची दिशा मिळत गेली.
माणूस कितीही आधुनिक झाला तरी जंगलात शेवटी निसर्गच शिक्षक ठरतो.
हा ट्रेक फक्त एका कड्यापर्यंत पोहोचण्याचा नव्हता.
तो धडपडण्याचा, थोडं हरवण्याचा आणि पुन्हा वाट सापडण्याचा अनुभव होता.
आणि म्हणूनच कदाचित अशा वाटा मनात कायम राहतात.
टिप्पण्या